Bu takım 2001 ya da 2002’deki Lakers değil.

Bu dans ne Shaquille O’Neal’ın ne de tek başına kalmış Kobe Bryant’ın etrafında dönüyor. En azından şimdilik de olsa herkesin tempoya ayak uydurduğu sürprizlerle dolu bir bahar mevsimi yaşıyoruz.

Her Lakers maçından önce, Ronny Turaif adlı “çatlak” bench’in çevresinde koşuşturur ve bütün takım arkadaşlarını selamlar. Herkesi farklı bir şekilde selamlar; her oyuncu için farklı parmak ya da bilek hareketleriyle hazırladığı koreografisi vardır ve her oyuncu da her zaman bu hareketleri hatırlar ve cevap verir.

Turiaf ilk beş oyuncularıyla da selamlaşmasını bitirdikten sonra, sahanın ortasına gelmiştir. Yüksek sesli müziğin ve seyircilerin alkışları eşliğinde, tek başına, dans ederek bench’e geri döner. Ne yürüyerek, ne de koşarak. Gerçek anlamda dans ederek. Her gece farklı bir şekilde, sallanarak, yalpalayarak... Tahmin edilemeyecek bir hareketle...

Olayın baş aktörü Turiaf’a kulak verelim: “Bu içinizdeki enerjiyi hissetmekle alakalı bir şey. Bu takımda da içimizdeki enerjiyi hissedebiliyoruz ve o enerjiyi takip ediyoruz.”

Biliyor musunuz, belki de neden budur. Belki de, bu play-off döneminin Phil Jackson’ın buradaki ilk şampiyonluğunu kazandığı 8 yıl önceki play-off döneminden bu yana kadar yaşanılan her post-season’dan bu kadar farklı bir his uyandırmasındaki sebep budur. Belki de çoğunlukla sıradan oyunculardan oluşan bu Lakers ekibinin, yıldızlarla dolu Lakers kadrolarından daha eğlenceli olmasındaki sebep budur.

Kendilerini komik tokalaşmalar yapmayacak kadar büyük görmüyorlar. Saçma saçma dans etmeyi kendilerine yakıştırmayacak kadar bir gurur içinde de değiller. İçlerindeki enejiyi hissedebiliyorlar; çünkü o hala “onların” enerjisi. Dışarıdan birileri tarafından anlamsız baskılar veya mantıksız beklentiler ışığında üzerlerine yüklenen bir şey değil.

Belki de bu yüzden bu ilkbahar bir lütuf, bir hediye gibi gözüküyor. Evet, bir hediye: Paketi yavaşça açılan ve içinden kimi güzel, kimi kötü, kimi bayat, ama hepsi de kendi serüvenlerini yansıtan sürprizlerin saçıldığı, beklenmedik bir hediye,

Geriden gelip kazandıkları maçlar, ya da ağır yenilgilere maruz kaldıkları geceler... Kobe Bryant’ın mükemmeliyet için etrafa bağırması ya da takım arkadaşlarına yemek ısmarlaması. Sasha Vujacic’in sessiz yükselişi ve Pau Gasol “leyleği”, Jordan Farmar’ın kendini beğenmişliği bulabilecek güveni ve Derek Fisher’ın sakinliği.

Ve her birinin, her maçtan önce Lamar Odom’la, sanki daha direksiyon başında ilk uzun yolculuğunun sonuna yaklaşmış ürkek bir çocukmuşçasına konuşması. “Sakin ol.”, “Dikkatini dağıtma.”, “Neredeyse geldik.”, “Yalnızca bir maç daha, sadece bir maç.”

Kazanılan her küçücük zaferde bile bu Lakerlar inanılmaz bir reaksiyon göteriyor, sevinç çığlıkları atıyor, formalarına sığamıyorlar; sanki eyalet şampiyonluğunu kazanmış bir lise takımı gibi.

Her hatada da yaptıklarının farkına varıyorlar ve hatalarını kabul ediyorlar, sanki üniversite takımının ikinci beşindeymişlercesine.

Bu takım eğlenceli. Tahmin edilemiyor. Ve de gerçek.

8 yıl önceki ilk Jackson zaferindeki saflıktan bu yana gelen o müthiş Lakers takımlarında yukarıda saydıklarımızdan herhangi birisini hatırlayabiliyor musunuz?

Shaquille O’Neal döneminin son yıllarında, takım soyunma odasındaki kıskançlıklar altında ezildi. Hatta şampiyonluklar bile çok sevindiremedi, bir bakıma “angarya” gibi görüldü.

Gelecek sezon, Andrew Bynum’un sahalara geri dönmesiyle Lakers şampiyonluğun mutlak favorilerinden birisi ve “hedefteki takım” haline gelecek. Ancak, istenmedik tatsız olayların da yeniden ortaya çıkma riskinin sıfır olduğunu kimse söyleyemez. Bu da bu bahar dönemini “bir kerelik harika” haline getiriyor.

Eğer Lakers şampiyonluğu kazanırsa, bu belki de takım tarihinin en büyük şampiyonluklardan birisi olacak. Kazanamazlarsa da kendilerine başaramadıkları ya da yüzkarası haline düştükleri gözüyle bakılmayacak. Aksine, umut dolu yolculuğu daha henüz başlayan bir takım hüviyetinde olacaklar.

Bu bir hediye ve hala şansınız varken bunun tadını çıkarmaya bakın.

Phil Jackson yakın zamandaki kaliteli Lakers takımları hakkında şöyle konuşuyor: “Geçtiğimiz senelerde, oyuncuların kendi potansiyelleri doğrultusunda oynamadıklarına dair genel bir düşünce vardı. Bu takım ise kendi potansiyelinde oynamya çalışıyor ve o seviyede de oynuyorlar. Bu da çok keyif veriyor.”

Keyif. Lakers’ın San Antonio Spurs’e karşı farklı bir yenilgi alıp Batı Konferansı Finallerindeki avantajının iki maçtan bir maça düşmüş olmasından bir gün sonra bile.

Basına açık yapılan antrenmanda yedekler sahanın bir kenarında toplandı ve nedeni anlaşılamayacak bir şekilde sol elle şut atmaya başladılar. Odom da onlara katıldı ve serbest atış kullanmaya başladı; ama içlerinden birisi bunun haksızlık olduğunu, çünkü Odom’un solak olduğunu söyledi. Odom da atışını sağ eliyle yaptı. Basket! Gülümseme, omuz silkme...

Fisher’ı dinleyelim: “Eskiden Shaquille O’Neal şaklabanlıkları yapardı. Geri kalanımız da gelir, işimizi yapar ve giderdik. Şimdiyse takımda altı, yedi tane palyaço var. Her zaman gülecek ya da şakasını edeceğimiz bir şey buluyoruz.”

İşler ciddiye bindiğindeyse herkes dinlemeye açık.

Lakers Pazar gecesi 103-84 kaybettikten sonra, takım olarak yemeğe gittiler. Bu gibi şeylere şampiyon oldukları sezonlarda Bryant nadiren katılırdı. O maçta Odom 2/11 isabet ve 5 top kaybı ile oynadığı için Fisher ve Bryant, Odom’u bir kenara çektiler ve onunla konuştular.

“O’na, durumun nasıl farkına varacağını, çünkü tecrübe edebileceği kadar şeyi tecrübe ettiğini açıklamaya çalıştık. Burada bulunduğu diğer sezonlarda kaybedilecek çok az şey vardı. Ama bu yıl... Hepimizin başarıya ulaşmamız için daha derin kazması, elimizi taşın altına sokmamız gerek ve bu da belli bir sorumluluk gerektiriyor.” Fisher’ın bu konuşma hakkındaki sözleri bu şekildeydi.

Derin kazmak. Bu takımın sezon başında neredeyse bir küreği bile olmayacaktı! Bryant kabul ediyor: “Chicago’da olacağımı düşünmüştüm.“

Bryant gitmiş, Fisher sıkışıp kalmış, Odom’un kafası karışık, Gasol Memphis’te, Sasha’ysa... Sasha’nin kim olduğunu bilen var mıydı?

Ve şimdi, şampiyonluktan 5 maç uzaktalar!

Pazartesi günkü basına açık antrenmanın sonunda Jackson haşmetli bastonu ile sahanın içine doğru yürüdü ve oyunculara soyunma odasına gitmelerini söyledi. Odom hala serbest atış kullanıyordu, bu yüzden Jackson bastonunu kulağına kadar kaldırdı ve Odom’a vururmuş gibi yaptı. Odom ellerini iki yanına attı ve kalbini tutuyordu, sanki gerçekten kendisine vurulmuş gibi.

Herkes kahkahalar içindeydi. Milyonerler bir çocuk oyununun içinde. Baharda gelen bir “harika”, bir hediye...