- Sezon 2008-09
| Lakers Tarihi Büyülü Anlar (bölüm 3) |
|
|
| >> GEÇMİŞTEN: Can Arkun | |
| Pazartesi, 15 Ocak 2007 | |
 NBA takımlarının tarihlerine baktığımda bütün takımlarının tarihlerini aslında birkaç fotoğraf karesinde toplamak mümkün. Ben, Celtics tarihi dendiğinde “Havlicek stole the ball”u, New York tarihi dendiğinde Willis Reed’in 1970 finallerinde 7. maçta sahaya girişi, Phoenix tarihi dendiğinde Gar Heard’ün topu tavandan sektirip maçı uzatmaya taşıması, Houston tarihi dendiğinde 1995 konferans yarı finalleri 7. maçında Mario Elie’nin ölüm öpücüğü, Detroit tarihi dendiğinde Isiah Thomas’ın bileğini burktuktan sonra çıldırıp Lakers’ı tek başına yenmeye çalışması ve tabii ki Chicago tarihi denince... Michael Jordan’ı bir kenara bıraktığımda NBA tarihi çok fazla olmayan ama çok değerli olan anlar üzerine kurulu.
Toplam 3 yazıdan oluşan ve şu ana kadar ilk 2 yazıyı daha önce hizmetinize sunmuş olduğum, Lakers’ın şanlı tarihinden büyülü anların 3. ve son bölümüne hoş geldiniz. Hemen içeri alalım sizi… Afiyet olsun. 1970 Finalleri: Jerry West Lakers, Los Angeles’a taşındığından beri şampiyon olamamıştı ve herkes şampiyonluğu istiyordu. Wilt Chamberlain sakat olmasına rağmen playofflar için geri dönmüştü, onun yanında takımda Jerry West ve Elgin Baylor gibi tarihin en iyi oyuncularından birkaçı kadroda bulunuyordu. Lakers’ın finaldeki rakibi kadrosunda Willis Reed, Dave DeBusschere, Bill Bradley ve Walt Frazier’ı bulunduran New York Knicks’ti. New York’taki ilk iki maç 1-1 geçildikten sonra üçüncü maçın ilk yarısı 14 sayı Lakers üstünlüğü ile bitti. Buna rağmen Knicks pes etmedi, skoru eşitledi, üç saniye kala da DeBusschere’ın faul çizgisinden attığı sayı ile öne geçti. Lakers 102-100 gerideydi, üç saniye kalmıştı ve Lakers’ın molası kalmamıştı. Topu orta sahaya taşımak mümkün değildi, ondan da kötüsü Chamberlain’in rakip sahaya gidip topu yakalayıp sağa veya sola topu dağıtacak kadar bile vakti yoktu. Chamberlain topu oyuna sokup West’e verdi, West de topu orta sahaya kadar bile taşıyamadan potaya gönderdi. Herkes maç bitti gözüyle bakarken top bir anda çemberden geçti ve Lakers maçı uzatmaya taşıdı, bugün olsa West’in üçlüğü ile maçı kazanmış olacaktı. Lakers West’in şutuna rağmen önce maçı sonra da seriyi kaybetti. Ama Jerry West o kadar büyük bir mucize yarattı ki bugün bile NBA TV bantlarında günde birkaç kere bu pozisyon gösteriliyor. Jerry “mr. clutch” West NBA tarihinin bana göre son topları en iyi kullanan oyuncusu. Bu maç ve 72 All-Star maçında kullandığı son toplar Jerry West’i Mr. Clutch yaptı. 1980 Finalleri: Magic Johnson  Bugün bile hala bir oyuncunun bir maçta sergilediği performans konuşulurken kriter belli: 42 sayı, 15 ribaund, 7 asist, 3 top çalma. Bu performansı geçebilmek için önce bu istatistiklere yakın veya daha iyi rakamlar yakalanacak, takımın en büyük oyuncusu bu sırada sakat olacak ve de en önemlisi bu maç sonrasında şampiyonluk kazanılacak. Magic Johnson bunların hepsini 27 yıl önce bir maçta, çaylak sezonunda, kendi zamanının en büyük oyuncularından biri olan Julius Erving’e karşı başardı. Lakers, 76ers karşısında altıncı maça çıkmadan önce kaptanı ve en iyi oyuncusu Kareem Abdul-Jabbar’ı ayak bileğindeki sakatlık nedeniyle muhtemel bir yedinci maçı düşünerek Los Angeles’ta bırakmıştı. Buna rağmen maçtan önce dedikoduları önlemek mümkün değildi. Kimi kaynaklara göre Kareem oynayacaktı, hatta bir taksi şöförü Jabbar’ı havaalanından otele götürdüğünü iddia etmişti. Bütün garipliklere rağmen Jabbar maçta oynayamadı, Magic Johnson maça pivot pozisyonunda başladı, Norm Nixon da asıl pozisyonu olan oyun kurucuya geçti. Lakers belki de finaller tarihinin en ince ve kısa beşlerinden birini kullanmasına rağmen Magic Johnson’ın inanılmaz performansıyla maçı ve şampiyonluğu kazandı. Tüm NBA, Magic’in iyi bir oyuncu olduğunu bilmesine rağmen ne kadar iyi olduğunu bu maçta öğrendi. 16 Mayıs 1980’de Spectrum’da olan herkes hayatları boyunca bir daha göremeyecekleri bir performansa tanıklık ettiler. 2002 Sacramento ve Robert Horry 2002 yılı playofflarında, Lakers son iki senenin şampiyonu olmasına rağmen kesinlikle rakipsiz değildi. Bir sene önce bütün batı takımlarını süpürmesine rağmen kadro 2001 senesindeki kadar derin değildi. Uzun rotasyonunda O’neal ve Horry dışında elle tutulur kimse kalmamıştı, bench katkısı da çok azalmıştı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi Sacramento gerçekten korkutucu bir kadroya sahipti. Lakers Sacramento’yu 2000’de ilk turda, 2001’de konferans yarı finalinde elemişti. Sacramento, Lakers’ın karşısına 2002’de konferans finalinde çıktı ve saha avantajı da ilk defa Sacramento’nun elindeydi. Seride Lakers ilk maçı deplasmanda kazanmasına rağmen sonraki iki maçı kazanan Kings saha avantajını yeniden ele geçirdi. Lakers dördüncü maçı kaybederse seriyi büyük ihtimalle kaybedecekti. Dördüncü maça Lakers felaket başladı ve bir ara da 24 sayı geriye düştü. Buna rağmen toparlanan Lakers 10 saniye kala 99-97 gerideydi ve maçı uzatmaya taşımak için bir şansı vardı. Lakers son topu Kobe ile kullandı ama top potaya bile zor değdi, Shaq ribaundu aldı ama kolay sayılabilecek bir atışı kaçırdı ve Divac topu dışarı doğru tokatladı. Lakers’ın şans eseri, hala bir şansı daha vardı. Süre daha bitmemişti, top yalnızca birkaç saniye kala Robert Horry’nin eline gelmişti, Robert Horry ayaklarını kurmuştu ve bu tür durumlarda son topları emanet etmek isteyeceğim ilk oyuncu her zaman Robert Horry’dir. Herşey birleşince Robert Horry son şutu bir kere daha attı. Serinin en kritik maçını kazanan Lakers seriyi ve üst üste üçüncü şampiyonluğunu kazandı. Robert Horry gerçek bir masal kahramanı olduğunu 2005 San Antonio-Detroit serisinde bir kere daha kanıtladı. Canını yaktığı takımlar arasına Detroit’i de dahil etti ama benim için Robert Horry’nin attığı en büyük şut her zaman Sacramento’ya attığı şut olarak kalacaktır. “Robert Horry has done it again” 2004 San Antonio ve Derek Fisher 1999’dan 2003’e kadar ne zaman Lakers ve Spurs playofflarda karşılaşsa serinin galibi ligin de playofflar sonunda şampiyonu oluyordu. 2004 yılında da durumun çok da farklı olacağına inanılmıyordu. İki tane ağır siklet boksör, çok sert yumruklar almalarına rağmen yıkılmıyolardı. 5. maçta Lakers maçı önde götürmesine rağmen Spurs pes etmedi ve maçın bitmesine çok kısa bir süre kala öne geçti. Bu sefer pes etmeme sırası Lakers’daydı. Ayakta durmaya hali olmayan Kobe 10 saniye kala Lakers’ı 1 sayı öne geçirdi. San Antonio’nun maçı kazanmak için bir şansı daha vardı. Spurs topu kenardan oyuna sokarak Duncan’a verdi. Duncan topu hiçkimseye veremeyince top elinde patladı. Herşeye rağmen Duncan düşerken Shaq’ın üzerinden mucize bir atışla San Antonio’yu yeniden bir sayı öne geçirdi. Lakers’ın elinde sadece 0.4 saniye kalmıştı. Bunun yanında günlük mucize kontenjanından San Antonio bir hücum önce yararlanmıştı. Topu sol kenardan Gary Payton oyuna sokacaktı ve tek dribling yapacak zaman bile yoktu. Hatta çoğu oyuncu için, topu kaldırıp atmak bile bu zaman dilimi içerisinde imkansızdı. Phil Jackson oyunu Kobe veya Shaq için çizmişti ama San Antonio topun onlara gitmesini engelledi. Payton da son çareye başvurarak topu Fisher’a verdi. Fisher da geriye çekilerek Ginobili’nin üzerinden -inanılmaz bir şekilde- sayıyı potaya yolladı. NBA’de son bir saniyesi daha özel ve daha güzel bir maç olmadığını düşünüyorum. Maç ve seri 1 saniye içerisinde önce Lakers’a sonra Spurs’e, sonra bir kere daha Lakers’a gitti. Bu basketten önce de gönüllerde çok sağlam bir yere sahip olan Fisher yerini bu maçtan sonra sağlamlaştırdı. 2006 Phoenix ve Kobe Bryant Son topları iyi oynamak her zaman için çok büyük bir meziyet kabul edilir. İyi oyuncular son toplardaki başarılarıyla büyürler. Bugün son şut için topun kimin elinde olmasını isterdiniz anketi genel menajerler yada internet siteleri arasında yapıldığında cevap genelde Kobe Bryant çıkıyor. Kobe Bryant da bu sonucu bileğinin hakkıyla elde ettiğini sık sık kanıtlamaktan geri kalmıyor. Ama bir playoff maçında, önce dördüncü çeyrekte maçı uzatmak, uzatmalarda da maçı kazanmak biraz fazla. Aslında Kobe Bryant iki tane buzzer beater atmaya çok da hazırlıksız olduğunu söyleyemeyeceğim. 2004 normal sezonunun son maçında Lakers mutlaka kazanması gerekirken iki tane mucize üçlük atmıştı Kobe, Portland’a karşı. Phoenix maçında ise atılan basketler görsel olarak Portland maçındakiler kadar etkileyici olmayabilirler ama çok daha zor olduklarını rahatlıkla söyleyebilirim. İki pozisyonda da Lakers topu Steve Nash gibi bir oyun kurucudan zorla çaldı. Lakers aslında maçı iki kere kaybetmişti. Önce Smush Parker Lakers’a bir şans verdi, Kobe bu şansı sonuna kadar kullandı. Daha sonra Luke Walton Lakers’a bir şans daha verdi, Kobe bu seferki şansı maçı kazandırarak kullandı. Bu maçta belki de 2004’te Derek Fisher’dan sonra NBA’in gördüğü en büyük mucizelerden biri yaratıldı. * * * Bu yazıyla birlikte ben de Lakers tarihi büyülü anlar serisini tamamlıyorum. Herkese sevgiler... Not: Bu yazı serisinin önceki iki bölümüne sitedeki köşemden ulaşabilirsiniz: http://www.lakerstr.com/content/category/1/16/2/ |
| < Bu köşeye yazılan bir sonraki yazı | Bu köşeye yazılan bir önceki yazı > |
|---|