Merhaba sevgili renkdaşlarım, yeni bir sezon, yeni bir umut, yeni bir heyecan ve yeni bir yazıyla tekrar buralarda olmaktan, hele de son şampiyonla ilgili yazıyor olmaktan ne kadar mutluyum bilemezsiniz (aslında bilirsiniz, bu mutluluğu beraber yaşıyoruz). Müsadenizle analizlere geçmeden biraz nostalji yaşatmak istiyorum. Tarih 20 Mart 2006, bu tarihin önemi, Türkiye'de Lakers ile ilgili hüznümü ve sevincimi paylaşabileceğim ciddi bir topluluğun olduğunu keşfetmem ve güzide LakersTR camiasına dahil olmamdan gelmektedir. Şimdi o günlerden bu günlere gelirken Lakers nasıl bir dönüşüm yaşamış aşırı kuşbakışı bir göz atalım.

Herhangi bir konuda defalarca yazı yazmış bir yazar için, her yeni yazı, bilgi, gözlem ve araştırma gerektirir derler. Benim gibi yaş itibariyle ne kadar eski olursanız ya da yazarlık açısından ne kadar başarılı olursanız olun, karşınızdakine her zaman “İşte bu” diyecek ürünü sunmanız gerekir. İyi de benim böyle bir marifetim yok ki. O zaman, otur sıcak koltuğunda, niye cümle kirliliği yaparsın ki denilebilir. Her neyse, daha doyurucu ve kaliteli Lakers yazıları için lütfen Dostoyevski’nin İstinye şubesindeki reyonlarına bakınız…

Şampiyonluk Yazı Dizisi, Bölüm 2 - İlk tur vs. Utah

Geçen yıl Batı Konferansı, Yarı Final Serisi’nde Utah Jazz deplasmanı için sitenin ilk buluşmasını yaptığımızda maç uzatmaya giderken Deron Williams'ın arkadaşlarını alkışlaması üzerine takımın uzatmalarda maçı çevireceğine inanarak böyle bir tepki vermiştim. Takım o gün kötüydü ve Fisher'ın ağırlığını koyması ile uzatmalara gidince inanmıştım. Hatta bu ağır yorumu daha da ağırlaştırarak "şu maçı alın da şu bilmem ne yaptığımın memleketine bir daha gelmeyelim" bile demiştim bağıra bağıra. Fakat o gün Memo'nun uzatmalardaki performansı sonucu bir daha oraya gitmek zorunda kaldık ne yazık ki. Maçı kaybetmemizin üstüne, bir de otobüse son anda yetiştik ki az daha biletlerimiz yanıyordu. O günle ilgili aklımda kalan son bir şey de Şansal'ın bizim maçı yarıda bırakıp otobüse koşmamıza rağmen biraların parasını ödeyin lan diye arkamızdan bağırmasıdır.